Rowerem na Śnieżkę: co wyszło z wiosennego przejazdu
Dwadzieścia jeden osób, mgła na Grzbiecie i dwa postoje więcej, niż planowaliśmy. Relacja z pierwszego w tym roku amatorskiego przejazdu na Śnieżkę.

W sobotę 12 kwietnia spotkaliśmy się na parkingu w Karpaczu o siódmej rano. Termin wybraliśmy świadomie wcześnie, bo wiosną na szlaku jest jeszcze luźno, a ekipa lubi wracać do domu przed zmrokiem. Zgłosiło się dwadzieścia jeden osób, przyjechało osiemnaście: trzy osoby odpuściły dzień wcześniej, dwie po drodze. Pogoda zapowiadała się łagodnie, chłodny poranek i słońce po południu, więc nikt nie brał pod uwagę zimowego wariantu. O siódmej dziesięć ruszyliśmy pierwszym podjazdem, a już po godzinie wiedzieliśmy, że plan z godzinami trzeba będzie poprawić. Odcinek, który latem jedziemy na jednym oddechu, tego dnia zabrał nam więcej czasu, niż zakładaliśmy w naszym rozkładzie.
Karpacz przywitał nas zimnem, ale suchym asfaltem. Na pierwszych kilometrach jechaliśmy razem, żeby rozgrzać nogi. Dopiero przy pierwszych kamieniach grupa rozciągnęła się na tyle, że trzeba było ustalić dwa punkty zbiórki zamiast jednego. To był pierwszy wniosek z tego dnia i chyba najważniejszy.
Jak wyglądał przejazd
Pierwsza godzina była spokojna. Mijaliśmy pojedyncze osoby z plecakami i kilku biegaczy, szlak jeszcze spał. Wyżej zrobiło się mokro. Na Grzbiecie weszliśmy w mgłę, korzenie były śliskie, a widoczność spadła do kilkudziesięciu metrów. Nikt nie próbował niczego udowadniać, tempo spadło samo.
Przy zejściu w stronę schroniska zrobiliśmy pierwszy dłuższy postój. Zjedliśmy to, co ktoś miał w plecaku, dopiliśmy herbatę z termosów i sprawdziliśmy hamulce. Mokre klocki to szczegół, o którym łatwo zapomnieć, a na stromym odcinku robi różnicę. Później zostało już tylko podejście grzbietem i ostatnie metry do szczytu, gdzie na moment wyszło słońce.

Na górze zostaliśmy może kwadrans. Zimny wiatr, mokre ubrania i perspektywa długiego zjazdu sprawiły, że nikt nie chciał siedzieć dłużej. Zjazd w dół był wolniejszy, niż planowaliśmy, głównie przez mokre kamienie i pieszych na wąskich odcinkach. Więcej o tym, jak dobieramy sprzęt na takie warunki, opisaliśmy w tekście o przygotowaniu roweru MTB.
Trudne momenty
Dwa postoje więcej niż w planie to nie dramat, ale warto je zapamiętać. Pierwszy wynikał z mokrych korzeni, drugi z zimna na szczycie. Oba pokazały, że wiosenna trasa wymaga innego rytmu niż letnia, nawet jeśli różnica w odległości jest niewielka.
- Mokre korzenie i kamienie na Grzbiecie spowolniły tempo o dobre pół godziny.
- Zimny wiatr na szczycie skrócił postój do kwadransa.
- Jeden zjazd po śliskiej nawierzchni wymagał prowadzenia roweru, nie jazdy.
- Dwie osoby zgubiły się na rozgałęzieniu szlaku i dogoniły grupę po dziesięciu minutach.
Wiosną na Śnieżce nie chodzi o czas, tylko o to, żeby wszyscy zeszli w jednym kawałku i w dobrych humorach. Tego się trzymamy i tego będziemy pilnować na kolejnych przejazdach.
Czego się nauczyliśmy
Po powrocie usiedliśmy na chwilę przy kawie i spisaliśmy wnioski, póki były świeże. Po pierwsze, punkty zbiórki ustalamy przed startem i podajemy je na kartce, nie tylko w wiadomości. Po drugie, na wiosenne przejazdy bierzemy o jedną warstwę więcej, niż podpowiada prognoza. Po trzecie, mokre klocki hamulcowe sprawdzamy na pierwszym postoju, nie na szczycie.
Co zmienimy następnym razem
Termin następnego przejazdu ustalimy na najbliższym spotkaniu, prawdopodobnie na drugą połowę maja. Chcemy wrócić na Śnieżkę, ale innym wariantem powrotu, przez Szrenicę, żeby zjazd był mniej mokry. Sprawdzimy też, czy wcześniejszy start o szóstej trzydzieści ma sens przy dłuższym dniu. O kuchni na trasie napisaliśmy osobno przy okazji kwaśnicy i oscypka.
- Ustalić dwa punkty zbiórki i podać je na papierze przed startem.
- Zabrać o jedną warstwę odzieży więcej na wiosenne wyjścia.
- Sprawdzić hamulce na pierwszym postoju, nie dopiero na szczycie.
- Spróbować powrotu przez Szrenicę przy kolejnym terminie.
Ostatnia rzecz, o której warto napisać: śmieci. Po powrocie na parking nie mieliśmy prawie nic do wyrzucenia, bo każdy zabrał swoje opakowania w kieszeń. Tak powinno być za każdym razem. Do zobaczenia na trasie, a szczegóły kolejnego terminu podamy w naszych informacjach o przejazdach.
Pytania, które dostajemy
Ile osób zwykle jeździ na nasze przejazdy?
Na wiosenny przejazd zgłosiło się dwadzieścia jeden osób, przyjechało osiemnaście. Zimą bywa nas mniej, latem więcej. Nie mamy limitu, ale prosimy o zgłoszenie dzień wcześniej, żeby wiedzieć, na kogo czekamy.
Czy na Śnieżkę da się wjechać rowerem?
Na większości trasy tak, ale wiosną część odcinków prowadzi się rower. Mokre korzenie i kamienie wymagają ostrożności. Zjazd w dół bywa wolniejszy niż podjazd, zwłaszcza przy mgle i śliskiej nawierzchni.
Co zabrać na wiosenny przejazd w Karkonosze?
Ciepłą warstwę na szczyt, rękawiczki, termos z herbatą i sprawne hamulce. Przydaje się też kurtka od wiatru i coś do jedzenia na postój. O pogodzie piszemy osobno, bo wiosna w górach zmienia się szybko.


