Chojnik i Odrodzenie: podjazd, który uczy pokory
Relacja z amatorskiego startu przez Chojnik na Przełęcz Karkonoską. Co poszło dobrze, gdzie zabrakło sił i czego nauczył mnie ten dzień.

W sobotę o szóstej rano w Sobieszowie było jeszcze cicho. Termometr pokazywał jedenaście stopni, a ja stałem przy rowerze i zastanawiałem się, czy zabrać dodatkową kurtkę. Rok wcześniej przejechałem ten odcinek bez większego przygotowania i zapłaciłem za to na podejściu pod Chojnik. Tym razem postanowiłem pojechać spokojniej, z rozłożonymi siłami i bez ścigania się z kimkolwiek. Trasa przez Chojnik na Przełęcz Karkonoską, zwana popularnie Odrodzeniem, ma około dwudziestu kilometrów i prawie tysiąc metrów przewyższenia. To niewiele w liczbach, ale w nogach czuć każdy metr. Wracam do tej relacji, bo dobrze pokazuje, jak trening przed górskim rajdem przekłada się na to, co dzieje się na trasie.
Pierwsze kilometry: spokojnie, ale nie za wolno
Z Sobieszowa ruszyłem asfaltem w stronę zamku. Droga pnie się łagodnie, miejscami mocniej, ale to jeszcze rozgrzewka. O siódmej ruch był niewielki, kilka osób szło pieszo w stronę Chojnika. Ja jechałem na lekko, z myślą o tym, co będzie dalej. Pierwszy kilometr pokonałem spokojnie, drugi podobnie, ale już na trzecim zacząłem czuć, że tętno niepotrzebnie skacze. Zjechałem na niższy bieg i zwolniłem. To była dobra decyzja, choć wtedy wydawała się stratą czasu.
Pod zamkiem zrobiłem krótki postój na wypicie kilku łyków wody. Nie było sensu się rozbierać, bo w lesie wiało chłodem. W głowie miałem jedną myśl: nie powtarzać błędu z poprzedniego roku, kiedy to na pierwszych trzech kilometrach wypaliłem się tak, że później przez pół godziny jechałem na oparach. Tym razem miałem plan i się go trzymałem.

Chojnik: gdzie kończy się asfalt, a zaczyna prawda
Za zamkiem droga zmienia charakter. Asfalt ustępuje miejsca szutrowi i kamieniom, nachylenie rośnie. To odcinek, który wielu z nas zna z trzech podjazdów na koronę, ale za każdym razem potrafi zaskoczyć. Jechałem wolno, starając się nie stawać na pedałach, bo to zazwyczaj kończy się szybciej, niż się zaczyna. Na jednym z zakrętów dogonił mnie inny rowerzysta. Przez chwilę jechaliśmy razem, ale gdy przyspieszył, odpuściłem. Nie był to dzień na ściganie.
Lepiej stracić dziesięć sekund na starcie niż pół godziny na podejściu. Nauczyłem się tego właśnie tutaj, na Chojniku.
Im wyżej, tym bardziej kamienisto. Kilka razy musiałem zejść z roweru, bo podłoże było zbyt luźne, a ja nie miałem siły, by utrzymać kierownicę. To normalne na tym odcinku i nie ma co się oszukiwać. Ważne, żeby nie tracić rytmu i nie zniechęcać się po pierwszym zatrzymaniu. W pewnym momencie spojrzałem na zegarek i zobaczyłem, że minęła już godzina, a ja wciąż byłem poniżej grzbietu. Wtedy przypomniałem sobie o przygotowaniu roweru MTB, które zrobiłem dzień wcześniej. Opony z bieżnikiem trzymały się dobrze, hamulce działały pewnie. To dodało mi trochę pewności.
Odrodzenie: gdzie zabrakło sił
Za Chojnikiem trasa wypłaszcza się na chwilę, by potem znowu piąć się w górę. To właśnie ten odcinek nazywamy Odrodzeniem. Zaczyna się niewinnie, ale im dalej, tym bardziej daje w kość. Ja odpadłem gdzieś w połowie. Zabrakło mi jedzenia. Zabrałem ze sobą tylko dwa żele i batonika, a to okazało się za mało na taki wysiłek. W pewnym momencie poczułem, że nogi odmawiają posłuszeństwa, a w głowie pojawiła się myśl, żeby zawrócić.
Nie zawróciłem. Zsiadłem z roweru i przez kilka minut szedłem, popijając wodę. To pomogło. Potem wsiadłem z powrotem i pojechałem dalej, już bez ambicji, żeby cokolwiek udowadniać. Na szczycie byłem zmęczony, ale zadowolony. Nie chodziło o czas, tylko o to, że dotarłem. I o to, żeby wyciągnąć z tego wnioski.
Czego nauczył mnie ten dzień
Po pierwsze, rozłożenie sił. Start zbyt szybki mści się później. Po drugie, jedzenie. Głodny rowerzysta to zły rowerzysta, szczególnie w górach. Po trzecie, nie warto porównywać się z innymi. Każdy ma swój dzień i swoje tempo. Po czwarte wreszcie, warto wracać na te same odcinki, żeby zobaczyć, czy wyciągnęliśmy wnioski. Ja wrócę na Chojnik jeszcze w tym sezonie, tym razem z lepiej zaplanowanym prowiantem.
Nie jest to najtrudniejszy podjazd w Karkonoszach, ale wymaga szacunku. Dla mnie to lekcja pokory, którą warto powtarzać. Jeśli planujecie podobny start, zajrzyjcie też do naszej relacji z wiosennego przejazdu na Śnieżkę, gdzie podobne wnioski pojawiły się po raz kolejny.
Pytania, które dostajemy
Czy podjazd przez Chojnik jest trudny?
To średnio trudny podjazd, ale wymagający skupienia. Nachylenie jest zmienne, a podłoże miejscami luźne. Dla amatora może być męczący, zwłaszcza bez rozgrzewki i odpowiedniego zaopatrzenia.
Ile czasu zajmuje przejazd z Sobieszowa na Przełęcz Karkonoską?
Amatorowi zajmuje to zwykle od dwóch do trzech godzin, w zależności od tempa i warunków. Warto dodać zapas na postoje i odpoczynek. Zimą i wczesną wiosną czas może się wydłużyć.
Co zabrać na taki podjazd?
Dwa bidony, żele lub batony, kurtkę wiatrową, zapasową dętkę i podstawowe narzędzia. Na trasie nie ma sklepu, więc lepiej mieć więcej jedzenia i wody, niż mniej.


